Alaala Mo...Mula sa Pier 4

Alam mo, nabusog ako nong sinabi kong

Baliw lang naiisip ang mukha ng kanilang gusto

Dahil kinain ko ang ang aking bawat salita.

At alam mo bang para kang turnilyong

Dahang-dahang bumabaon sa puso ko

Habag paikot ka sa aking isip.

At ang kinang nang iyong mata

Ay higit pa sa ningning ng sandaang bituin

At sa bawat mong pagtitig

Ay ako'y unti-unting nalulusaw.

Ngunit anong magagawa ko?

Hindi ko kayang ipagsigawan

Ang aking nararamdaman

Kaya kinukuntento ko ang aking sarili

Sa ating munting kwentuhan,

Minsan-minsang batiin

At marahil, panandaliang pagkakaibigan.

Maalala mo ba ako

Ngayon na tayo'y magkalayo?

Pagkat ako, habang sinusulat ko ang tulang ito

Mukha mo ang nakapinta sa isipan ko.

Isinulat ko ang tulang ito sa waiting area ng Pier 4 ng Cebu Port habang nasa isip ko ang isang taong hinding-hindi ko papangalanan. Shet ka naman oh. Kung kailan dapat maging normal ang buhay ko, saka naman maitatattoo ang mukha mo sa isip ko. Kainis ka!